Hér er meiningin að setja inn upplifanir og sýnir andans fólks er varða Ísland í dag og eru að mínu viti skilaboð að handan til þjóðarinnar.
Ekki ætla ég að túlka þær neitt frekar hér, en er þó tilbúin til þess ef fólk hefur áhuga á því. Þetta eru mest upplifanir úr hugleiðslum svo og sýnir og draumar.

júlí 31.2010
Sá mig standa niður við sjó. Þar var fleki, frekar feyskinn og fúinn og ekki árennilegur að sigla á. Ég átti þó að stíga á hann og gerði það með hálfum huga. Á honum ver ekkert nema eitt skaft að halda sér í, hafði væntanlega einhvern tíman verið siglutré, en mátti muna sinn fífil fegri.
Ég sigldi frá landi og allt í kringum mig voru stórhveli, hvalir, háhyrningar og hákarlar (allt ránfiskar), en þeir létu mig þó í friði.
Ég sigldi á haf út og kom þar að sem ég sá 2 eyjar framundan. Önnur var dökk og drungalegt yfir og leist mér ekki á að lenda þar, en hin var öll grasi gróin.
Þar fór ég á land og gekk upp eyna, því að hún var eins og lítið fjall í laginu, en þó ekki bratt, frekar eins og hæð.
Til að byrja með sá ég ekkert á eyjunni nema að á henni miðri var flaggstöng og á henni íslenski fáninn. Ég stóð þarna og var að virða fyrir mér fánann og tók þá eftir því að það kom dreki fljúgandi og lenti hjá mér. Næst kom stórt naut og þar á eftir bergrisinn. Að lokum bættist í hópinn víkingur og myduðum við hring í kringum fánann (landvættirnir).
Allt í einu áttaði ég mig á því að ég var sjálf orðinn að víkingnum og þarna stóðum við fjögur í kringum fánann, þegar bergrisinn allt í einu gekk inn í hringinn og dró upp stöngina (eins og skaft sem hægt er að lengja og stytta) og dró hann svo hátt að húni að það hlaut að sjást langar leiðir.
Ég varð mjög glöð með þetta og fannst nú að heimsókn minni á eyjuna væri lokið í bili og geng niður í fjöru.
Þá var þar enginn fleki lengur, heldur fallegur bátur með utanborðsmótor og var hann málaður í fánalitunum, skrokkurinn hvítur með blárri og rauðri rönd að ofan og sigldi ég á honum til baka.

Fleiri svona hugleiðingar væntanlegar á síðuna.